Fizyka się odradza. Wzrasta liczba laboratoriów uniwersyteckich na świecie, mnożą się badania eksperymentalne prowadzone w małych grupach i z niewielkimi nakładami finansowymi, rośnie lawinowo liczba ważnych odkryć zjawisk i praw, dzięki którym wyłania się nowy obraz przyrody.
Powoli ,lecz konsekwentnie, wyzwalamy się z fałszywej filozofii i metodologii badań , której transparentnym modelem jest LHC.
Jałowa “Big Science” manifestująca się w elephantiasis, czyli słoniowatości w zakresie:: instrumentarium, nakładów finansowych, liczebności zatrudnionych , doprowadziła do zwyrodnienia fizyki w postaci: odrzucenia postulatu powtarzalności eksperymentu [ kogo stać na budowę równoważnika LHC ??] ,badaniu obiektów stwarzanych technologią wysokich energii w miejsce obiektów naturalnie tworzących struktury przyrody, oraz likwidacji indywidualnej twórczości, na rzecz dogmatycznej uniformizacji “umysłu kolektywnego”.
Doniosłe i niezwykłe odkrycia, są udziałem małych instytutów i laboratoriów badawczych ,gdzie dominuje wolność podejmowania tematyki badania, a najwyższą cenę ma autonomia indywidualnego umysłu, oraz oryginalność metodologii. Przykłady tej fazy odrodzeniowej w fizyce opisałem w ostatnim czasie np. tutaj [1,2,3].
W tym tekście kolejny przykład..
W czerwcu bieżącego roku , zespół badawczy fizyków ze słynnej izraelskiej uczelni Weizmann Institute of Science [Rechowot] , kierowany przez dr Roee Ozeriego opublikował raport z sensacyjnego badania i pomiarów oddziaływania magnetycznego dwóch elektronów [4].
Elektron z racji posiadania spinu, czyli wewnętrznego momentu pędu [krętu] posiada jednocześnie moment magnetyczny , zwany często spinowym momentem magnetycznym.Jego wartość została zmierzona w słynnym eksperymencie Sterna-Gerlacha w roku 1922.
Rys.1
Wzory gdzie g- czynnik giromagnetyczny, dla elektronu g =2.0023, m-masa elektronu, q –ładunek elektryczny elektronu = -e , S - spin elektronu [zobacz poz. 5]
Rys.2 B-wektor indukcji pola magnetycznego elektronu, S – spin elektronu, m- spinowy moment magnetyczny elektronu
Jeśli elektron jest dipolem magnetycznym, czyli mikroskopowym magnesikiem, to jest otoczony polem magnetycznym o indukcji B najsłabszej , z dotychczas poznanych w przyrodzie. Dwa elektrony o spinach równoległych będą się przyciągały magnetycznie , a o spinach anty-równoległych odpychały .

fot.2 Model pól magnetycznych dwóch elektronów/źródło: Weizmann Institute of Science
Niestety, to oddziaływanie jest miliardy razy słabsze od “hałasu “ magnetycznego środowiska [pól magnetycznych Ziemi, linii energetycznych, aparatury w laboratorium].Można go wzmocnić przez zbliżenie elektronów, lecz wówczas zacznie ingerować zakaz Pauliego i dominować siła odpychania elektrostatyczna. Eliminację szumu magnetycznego zespół dokonał metodą znaną w informatyce kwantowej utworzenia w środowisku otaczającym układ pomiarowy - podprzestrzeni wolnej od dekoherencji.
fot.3 Zespół ,który zweryfikował prawo Coulomba dla spinowych momentów magnetycznych.Od lewej:Nir Navon,Nitzan Ackerman,Roee Ozeri,Shlomi Kotler oraz Yinnon Glickman /źródło;Weizmann Institute of Science.
Shlomi Kotler [ członek zespołu] podał poglądowe wyjaśnienie tego, co to znaczy “podprzestrzeń wolna od dekoherencji”. Chcemy np.zmierzyć rozmiary ziarenka grochu pływającego w oceanie, po powierzchni którego przewalają się ogromne fale. Przyrząd pomiarowy [obserwatora ] umieszczamy w tej samej pod-przestrzeni korelacji z ziarenkiem i fale będą miały ten sam wpływ, zarówno na ziarenko, jak i na przyrząd [obserwatora]. W analogii, szum magnetyczny środowiska mógł być pominięty przy pomiarze oddziaływania magnetycznego dwóch sprzężonych kwantowo elektronów dlatego, że był jednakowy dla każdego z nich. W eksperymencie wykorzystano dwa jony strontu ( Sr –88) w komorze próżniowej [o temperaturze rzędu nK] ,unieruchomione w kwadrupolowej pułapce jonowej [“Pauli trapp”] w odległości wzajemnej 2 mikrometry ,mające po jednym elektronie na ostatniej powłoce.
Rys.3 Schemat kwadrupolowej pułapki jonowej według Wofganga Pauliego.
Manipulatorami laserowymi [jednocześnie obniżającymi temperaturę w komorze] ustawiono elektrony spinami anty-równoległymi i mierzono odpychanie magnetyczne , pośrednio- mierząc kąt skręcenia ich spinów, pod wpływem oddziaływania magnetycznego,przy zmienianej odległości wzajemnej.
fot.4 Widok wnętrza ultra-próźniowej komory z montażem pułapki jonowej w hiper-niskiej temperaturze/źródło: Weizmann Institute of Science
Czas utrzymywania tak przygotowanego, spójnego stanu układu kwantowego dwóch oddziaływujących na siebie magnetycznie elektronów wyniósł 15 sekund !
Seria pomiarów dała wynik: prawo Charlesa de Coulomba oddziaływania dwóch dipoli magnetycznych makroskopowych (zob.poz.(6) str.371-384 ) obowiązuje także w świecie cząstek elementarnych !
Oddziaływanie między kwantowymi magnesikami zmieniało się odwrotnie proporcjonalnie do wyrazu r^3 , gdzie r –odległość między elektronami. Zastanawiający fakt.
Powszechnie się przyjmuje ,że od czasu odkrycia i badania mikroświata ( świata układów kwantowych ) ,mamy dwie fizyki: fizyka klasyczna i fizyka kwantowa o radykalnie odmiennych kategoriach i przedmiocie badań. Takie stanowisko zostało utrwalone szczególnie przez wpływ “szkoły kopenhaskiej” (N.Bohr,W.Heisenberg ).Ostatnie ćwierćwiecze odkryć doświadczalnych , stawia przy nim duży znak zapytania. W świecie makroskopowym występują zjawiska dyskretne, kwantowe, a w świecie mikro działają także prawa fizyki klasycznej. Istnieją struktury pojęciowe i prawa fizyki działające w różnych warstwach rzeczywistości. Dostępna naszemu poznaniu przyroda wykazuje holizm. Może jedność kategorialna tej nauki nie jest złudzeniem i mrzonką?
Literatura
[1] www.autodafe.salon24.pl/578883,littlest-hadron-collider
[2] www.autodafe.salon24.pl/564824,w-poszukiwaniu-ujemnej
[3] www.autodafe.salon24.pl/542162,wirujacy-efekt-dopplera
[4] Shlomi Kotler and all, Measurement of the magnetic interaction between two bound electrons of two separate ions, Nature 510, 376–380 ,19 June 2014, arXiv: 1312.4881
[5]D.Halliday,R.Resnick,J.Walker,Podstawyfizyki,PWN,Warszawa,2003,tom3,str.293-295,tom 5,str.70-74
[6] J.Weyssenhoff,Zasady elektromagnetyki i optyki klasycznej,ed.2,PWN,Warszawa,1997
Komentarze
Pokaż komentarze (41)